krótko i niepoważnie

Biegania drugi tydzien dziś zakończony, od dziś wskoczyłam w plan treningowy, którego założeniem jest odświeżenie daaawno odłożenego na półkę uczestnictwa w biegach publicznych i pobiegnięcie 10 kilometrów  w połowie kwietnia. Buty kupiłam w Biedrze, jak poprawię wyniki, kupię sobie w nagrodę lepsze ;) poza poprawą kondycji i wytrzymałości wyglądam o wiele lepiej- brzuszek sie wciągnął, mięśnie wzmocniły, talia pojawiła, normalnie odnowa biologiczna :)

poza tym nie jem słodyczy do końca Wielkiego Postu, mało luterskie takie poszczenie, jednakowoż żadnych łask nie pragnę sobie tym wyjednać, poza może mniejszymi obwodami tu i ówdzie ;-) więc ujdzie. pieniądze które wydawałabym na słodycze pójdą do skarbonki diakonijnej dla potrzebujących. nie muszę wam chyba mówić, że od środy wszędzie, absolutnie wszędzie wyświetlane są reklamy czekolady, pachnie z każdego bilboardu, pręży swe obłe kosteczki na ekranie tvnplayera gdzie oddaję się rozkoszom oglądania kuchennych rewolucji. luterski skądinąd ewedel zagląda mi w oczy we śnie. ale ostatnio naprawdę przeginałam z tymi słodyczami, czas na detoks bezwględny.

odmierzam czas do ostatniego weekendu marca, kiedy mam nadzieję znaleźć się na Tarnicy :) szukamy teraz jakiejś fajnej kwatery w Ustrzykach na dwa dni.

Kwiatki na dzień kobiet kupiłam sobie sama, podobnie jak prezent- spódnicę. Nie widzę nic złego oczywiście w panach biegających po kwiatki, ale jakoś wolę sama. kupiłam też kwiatka Neli, Ada to póki co masakratorka innch żywych organizmów. Julian wnosi o Dzień Mężczyzn. Mój syn jest prawdziwie równościowy, ot co. 

Miłej niedzieli!

za ścianą (wschodnią)

my na ścianie wschodniej, a za ścianą ...stresa mam, naprawdę. Może i w Polsce sami bohaterowie, co to chcą na wojnę z Putinem iść uzbrojeni w nożyki kuchenne, ale ja na bohaterkę się nie nadaję. Boję się o moje dzieci, o moje życie. Boję się wojny. Oczywiście wojny toczą się na świecie non stop; nie jest tak, że nic mnie one nie obchodza- nie mogę wiele poza współczuciem. Natomiast- tak, nie wstydzę się tego przyznać- kiedy wojna jest tuż za ścianą, boję się o własny tyłek.

a poza tym życie chwilowo toczy się dalej.
Od tygodnia biegam, codziennie. Na spokojnie rozkręcam sie- wczoraj i dziś 3 kilometry przebiegnięte. Fajne to jest.
Kiedy biegam i kiedy śpiewam w chórze jestem bardzo sobą, w innym świecie, oderwana od tego co czasem bardzo mnie męczy.

szukam puenty ale puenty brak. dobrego tygodnia!

jutro przepustka

Sobotnie śniadanie: pancakes z syropem klonowym :)

 Nasza przyszła fashionistka trenuje blogerską pozę:

 Ada. Dziecko-determinacja.

 Wiosna idzie!

 Starszaki.

My trampiary :)

Było cudnie, było żmudnie, było na granicy cierpliwości. Wszystko jednej soboty.

A jutro przepustka. Z samego rana odwozimy dzieci do warszawskich, stęsknionych dziadków; potem nabożeństwo a po nabożeństwie- miasto jest nasze! Drżyj Warszawo nadchodzą wyposzczeni rodzice!

W planach miejska łazęga i hipsterski knajping. Czyli to co w Warszawie udaje się najlepiej.

Dobrej niedzieli!

wir

wciągnął mnie po feriach wir codzienności; zmienił nam się nieco plan, więc już drugi tydzień poświęcam na ogarnięcie czterech planów: mojego (szkoła+lekcje prywatne), dwójki dzieci (zerówka+pierwsza klasa) i męża (aplikacja). Plus opieka nad Adą- nasza, na zmianę, raz w tygodniu na 3 godziny moja mama. Na razie, bo potem zaczną się Adama praktyki. W tej chwili część pracy może robić w domu.
Julkowi zmienił się plan w szkole; nigdy nie pojmę dlaczego na świecie szkoła może mieć stałe godziny lekcji a u nas co klasa, co dzień tygodnia to inne błyskotliwe pomysły.
W ramach szkoły oboje chodzą na basen; niestety od tego semestru w dwa różne dni, co oznacza że już dwa razy w tygodniu muszę pamiętać o posiadaniu i naszykowaniu wszystkich rzeczy. Z zajęć dodatkowych na razie korzysta tylko Nela- w tym semestrze chodzi na taniec nowoczesny (organizowany na szczęście w szkole, po lekcjach) i ma lekcje wiolonczeli. Obie rzeczy wybrała Nela i będzie je ciągnąć dopóty, dopóki będzie ją to interesowało. Poza tym i Nela i Julek chodzą  w piątek po południu na religię do parafii, Adam ich wozi a ja odbieram wracając z pracy.
Logistyka prania, pakowania i dawania jeść jest powalająca.
A ja postanowiłam też zrobić coś dla siebie i wczoraj byłam po raz pierwszy na próbie parafialnego chóru. To mój mały wstydliwy sekrecik- uwielbiam śpiewać w chórze :)) w ogóle uwielbiam wszelkiego rodzaju wspólne muzykowanie. Udało mi się tak poustawiać zajęcia że próby mi pasują. Jest świetnie!-i czekam już na kolejną środę.
Poza tym cóż- kilka udanych polowań w ciuchlandzie, gotowanie pyszności (dziś mąż ugotował genialne danie a la tagine), weekendy z miejską włóczęgą i pyszną kawą, czytanie, zażegnana małżeńska sprzeczka, miłe wieczory. Wyjątkowo łagodnie znosimy tę łagodną zimę :)
Dziś reportażowo; na wyżyny tematyczne wzniosę się niebawem :)

sobota

Co dzisiaj robiliście?
Bo my wyspaliśmy się porządnie- o 8 dałam tylko Adzie butlę mleka, zobaczyłam na termometrze-21 stopni i wróciłam do łóżka jeszcze na godzinkę.
Zjedliśmy leniwe śniadanko- świeży sok, kawa, grzanki z domowym dżemem.
Ubraliśmy się ciepło i poszliśmy na nasz zwyczajowy sobotni spacer do miasta-z uwagi na panujące -16 pokonaliśmy trasę o jakieś piętnaście minut szybciej niż zwykle :) na końcu trasy tradycyjnie kawiarnia a tam rozpusta- drugie śniadanie, kawa, ciasto. I bardzo miłe słowa od obsługi (jestesmy stałymi klientami) na temat naszych dzieci, ich wychowania i sposobu zachowania w kawiarni- dumni jesteśmy!
Wróciliśmy juz autobusem, bo mróz+kawiarnia rozleniwiły nas mocno.
Poza tym oglądaliśmy z dziećmi nasze stare zdjęcia.
Słuchaliśmy muzyki.
Gotowaliśmy razem rozgrzewający węgierski gulasz. I jedliśmy go z pachnącą bagietką.
Dzieci z naszą pomocą upiekły ciasteczka owsiane.
Teraz Adam jest na treningu, dzieci jedzą ciasteczka i popijają mlekiem. Za chwilę wieczorna lektura.
Za oknem sypie śnieg a ja wyczekuję wieczornej ciszy w domu, okraszonej lampką rieslinga.

Jutro kierunek: Warszawa. Cel- Ikea i projekt :biurko :)

A w Krakowie...

na Brackiej trochę popadał deszcz, a w nocy prawdziwie lało. A nie da się ukryć że był to fantastyczny weekend. Kocham Kraków, za wszystko- za atmosferę, za architekturę, za niezliczone knajpki, za każdą secesyjną kamienicę, za ten wspaniały oddech który można zaczerpnąć wynurzając się na Rynku Głównym!...za ludzi tak hipstersko wyluzowanych jak w stolicy ale jednak spokojniejszych, południowo leniwszych, za mgłę i za Planty. Muszę od czasu do czasu być w Krakowie. No więc byliśmy, całą rodziną.

Zajechaliśmy w piątek na 22. Nocleg w wynajętym apartamencie w starej, pięknej kamienicy. Mój wieczorny spacer po tętniącym nocnym życiem Kazimierzu i izraelskie, koszerne wino wypite z mężem wprost w łóżku (sufit cztery metry nad nami :)). W sobotę cudowne, leniwe śniadanie na Kazimierzu. Potem dłuuugi spacer- Kazimierz dokładnie, następnie na Stare Miasto; wystawa w Muzeum Wyspiańskiego (Nela uwielbia oglądać obrazy, a i ja tam akurat nie byłam jeszcze), witraż u Franciszkanów (zrobił wrażenie na dzieciach- ciemności w kościele i tylko Bóg Ojciec karząco spogląda z wysokości),  łażenie po uliczkach, po Rynku. Potem obiad z przyjacielem na mieście. Wieczór u przyjaciół- dzieci śpią, pyszne jedzenie, wino, rozmowy o wszystkim- polityka, filozofia, religia, naród. Żadnych pieluch ;) Potrzebuję tego bardzo.

W niedzielę śniadanie z przyjaciółmi przeciągnęło się do dwunastej, leniwe rozmowy w piżamach i tort na deser :) Potem do centrum i długi spacer Plantami na Wawel- dzieci musiały przecież zdobyć zamek, zobaczyć Smoka, Wisłę i tak dalej. Na obiad pyszne makarony- a podwieczorek jeszcze pyszniejszy bo wprosiliśmy się do Szanownej Pani Zielonej i jej uroczej rodziny. Mają śliczny, przytulny dom, tworzą w nim ciepłą i naturalną atmosferę, w której wspaniale się gadało (choć za mało! zostało sporo na następny raz), Zielona robi boskie tarty; co więcej mają przeuroczą, inteligentną i kontaktową córkę, dzięki czemu bez chwili konsternacji całe dziecięce towarzystwo zamieniło po sekundzie dom w przebieralnię karnawałową (a pani domu nawet nie drgnęła powieka,także wtedy gdy Ada zeszła po schodach w piętnastu torebkach na szyi i w dwóch butach Leny, każdym innym, na nogach) :) Było wspaniale, dziękujemy także i na łamach "Ściany wschodniej" oraz mamy nadzieję na dalsze spotkania!

A od Zielonych tylko krok na autostradę- i do domu. Po drodze natrafiliśmy na granicę zimy- w jednej chwili +5 i listopadowa aura, 2 km dalej wszystko oblodzone- drzewa, domy, wszystko. Jeszcze 40 km i pełno śniegu. W Lublinie zima.

przystanek Inny czyli tolerancja po lubelsku

Słuchałam dziś jadąc samochodem bardzo interesującego reportażu w trójce. Reportaż autorstwa Agnieszki Czyżewskiej- Jacquemet, zatytułowany Przystanek Inny, dotyczył akcji artystycznej, podczas której nazwy przystanków w lubelskich autobusach czytane były przez czeczeńskich uchodźców mieszkających w naszym mieście. O reportażu można poczytać tu ( i zapewne wkrótce także posłuchać, na razie jest świeżo po emisji)
http://www.polskieradio.pl/9/325/Artykul/1018114,Dlaczego-tak-bardzo-boimy-sie-Innego

Ja chciałam się odnieść do zarejestrowanych przez reporterkę reakcji moich znakomitych kompatriotów, podróżujących autobusem lublinian. Autorka zaznaczyła, że reakcje negatywne, z których jedną zamierzam komentować, były w większości.
W czym problem? Nazwy przystanków czytane były z obcym akcentem. Czytane były przez ludzi, którzy znaleźli u nas schronienie po wojennych przeżyciach. Którzy mówią z radością o tym, że mogą wychowywać swoje dzieci w miejscu, gdzie po prostu nie ma wojny. Opowiadają o przeżyciach tych dzieci, które mają na koncie straszliwsze przeżycia niż większość dorosłych w naszym kraju. Dzieci chodzą u nas do szkół, mówią pięknie po polsku; również dorośli wypowiadali się w reportażu po polsku, jednak z wyraźnym obcym akcentem.
Obcy akcent wprawia jednego z indagowanych podróżnych w oburzenie.Pan proponuje nawet, aby "takie coś" było karane (sic!) Uważa, że cała akcja to prowokacja, mająca na celu sprawienie, aby Polacy nie mogli czuć się w Polsce jak u siebie. Najwyraźniej cel został osiągnięty, gdyż pan żali się, że słuchając tego nie jest w stanie czuć się w Polsce jak Polak (???). Ma też najwyraźniej potężny kompleks, skoro twierdzi, że w Niemczech Niemiec może się czuć jak Niemiec, Belg w Belgii jak Belg , a tylko w Polsce przez takie akcje- polskie słowa z obcym akcentem!- nie może Polak czuć się Polakiem.
I to nie był głos jednego wariata. To był jeden z wielu.

Aby Polak mógł czuć się w Polsce Polakiem, musi mieć w otoczeniu samych prawdziwych Polaków. Polak to nie ktoś kto tu mieszka, pracuje, posyła dzieci do szkoły, znajduje pomoc i schronienie, nawet mówi po polsku. To nie wystarczy. Polak to ktoś kto mówi po polsku z polskim akcentem. Polak to także katolik- jak wielokrotnie dowiedziałam się z transparentów całkiem poważnych demonstracji w Lublinie i w Zamościu. Polak to nie ktoś, kto interesuje się losem i historią Żydów- jak dobitnie dowiedział się szef Ośrodka Brama Grodzka, któremu podpalano drzwi, rysowano swastyki i obraźliwe napisy, grożono.

Jestem pół Polką, pół Argentynką. Mój ojciec mówi po polsku z obcym akcentem.
Jestem luteranką.
Interesuje mnie historia Żydów i jeszcze wiele innych tematów.
Proszę bardzo, drodzy współmieszkańcy, zlinczujcie mnie.

Albo nauczcie się z tym żyć- ja tu JESTEM.