Święta 2012 fotograficznie- część II i ostatnia :)

Drugi i ostatni poświąteczny wpis :) Dziś o fotorelacja o tym co robiliśmy podczas okresu świątecznego.
No więc oczywiście czytaliśmy, czytano, czytali. Obok korzyść z posiadania czytającego dziecka czyli starsza siostra czyta dzieciom :)
A że pod choinkę Aniołki przynoszą nam głównie książki, było co robić.

Wzruszaliśmy się także (a jakże) na występie świątecznym w przedszkolu Syna.

 Poranek w Pierwszy Dzień Świąt- piżamosnujstwo i zabawa prezentem głównym- składanym w mozole Papierowym Miastem.

 Zabawa się kontynuuje wieczorem a elementów przybywa :)

Niespodziewanie strzeliłam Synowi sesję retro :)

A słoneczne, sylwestrowe przedpołudnie spędziliśmy nad Zalewem Zemborzyckim:

 poniżej szczerbata matrioszka ;)

 Co poniektórzy dbali także o perfekcyjność swoich kreacji :)

A teraz czeka nas wyzwanie w postaci produkcji motylich skrzydeł na bal karnawałowy w szkole Neli, który odbędzie się ...aaaaaaaaaaaa!!!!!!!! POJUTRZE! ;)
Jak się z tym uporamy, postaram się podjąć bardziej ważkie tematy ;) na razie- dziękuję za uwagę :)

wszystkie soboty nasze są!

Opowiem Wam jak wyglądają nasze soboty. Stworzyliśmy sobie pewien rodzinny rytuał, który ulega zmianie  tylko na skutek zmian pór roku. Dzięki niemu odpoczywamy i spędzamy jeden dzień całą rodziną.

W tę sobotę,gdy się obudziliśmy, padał śnieg. Powoli, wielkimi płatkami. Z naszego dużego łóżka, pełnego poduszek, koców oraz dzieci wyglądało to bajkowo. Wylegiwanie przeciągnęło się na tyle długo, że starsze dzieci uciekły nam już bawić się w strażaków.

Potem śniadanie. Zawsze w soboty mamy specjalne leniwe śniadania, z repertuaru: bajgle/croissanty z serkiem i dżemem, albo jakieś jajka, albo naleśniki. W tę sobotę akurat jedliśmy naleśniki z waniliowym serkiem i konfiturą wiśniową, do tego kawa z mleczną pianką. Na stole obrus, w głośnikach Miles Davis na przykład. 

Jak już wszyscy się ubiorą, co sobotę wyruszamy na piechotę do centrum- jak to mówią nasze dzieci "idziemy do miasta na kawałek ciasta". Zwyczaj ten mieliśmy już w Warszawie i sukcesywnie dołączały do nas kolejne dzieci w wózkach a potem na własnych nogach.Rekordzistą w tej dziedzinie jest Julian który wziął udział w naszym rytualnym spacerze mając 17 dni :) Tak się złożyło, że i w Warszawie i tutaj mamy podobną odległość do centrum, od godziny do półtorej spaceru w zależności od tempa. I w tej chwili tylko Ada jedzie pojazdem i wykorzystuje spacer na drzemkę :) Nagrodą za przebycie trasy jest kawa albo inny ciepły napój i jakieś ciacho- ostatnio dzieci konsumowały renifery :)

Mamy kilka naszych ulubionych kawiarni choć ta jest najbardziej ulubiona ostatnio

Wracamy autobusem, bo Ada wściekłaby się już w wózku tyle czasu. W domu wspólnie gotujemy, zwykle jakieś pasty, gramy w gry, czytamy gazetę.

 Po południu zwykle urządzamy sobie jeszcze krótki spacerek po najbliższej okolicy. W tę sobotę były to szaleństwa na górce z racji obfitości śniegu. Nasze starszaki kochają ślizgi (jabłuszka, kawałki plastiku do zjeżdżania) i uprawiają na tym maksymalne szaleństwo.

Wieczór należy do nas- pyszna kolacja, film, winko. 

A w niedzielę była druga niedziela Adwentu

I wybraliśmy się po południu na łyżwy. Zdjęcia będą innym razem, póki co musicie na słowo uwierzyć, ze nasze starszaki już dzielnie same pomykają :) Mnie Mikołaj przyniósł nowe łyżwy (kupił używane na Allegro ;))

A Nela straciła już obie górne jedynki :) Ale ponieważ nie czuje się z tym komfortowo po względem urody i stara się nie pokazywać specjalnie, nie będę pokazywała zdjęcia na blogu. :)

A teraz zmierzyć się trzeba z nowym tygodniem. Robimy malowanie przedpokoju a Adam szuka nowej pracy- w starej zrobiło się fatalnie i konieczna jest ewakuacja. Trzymajcie kciuki!

jakoś trzeba zacząć

Na przywitanie- Adwent w naszym domu. Na jutrzejszą niedzielę czeka mój w tym roku hiperascetyczny wieniec adwentowy :)

Poza tym o wiele mniej ascetyczne ciasteczka migdałowe- pieczemy je zawsze właśnie na Adwent. Bardzo proste i do robienia z dziećmi: zagniatamy 200g masła, 100 g zmielonych migdałów (ja wrzucam płatki migdałowe do malaksera), 280 g mąki i 70 g cukru. U nas robi się na wstępie podwójną porcję :) Z powstałej masy dzieci formują mini-rogaliki. Ich uroda zależy od wieku i małej motoryki dziecka :) Pieczemy w 200 stopniach aż się zrumienią. Uwaga! gorące są delikatne i łatwo się kruszą, potem twardnieją. Po wystygnięciu posypujemy lekko cukrem pudrem i trzymamy w zamkniętej puszce lub słoju.

Ostatnimi czasy dużo się działo- z lepszego i gorszego sortu spraw. Ada rośnie, biega i szaleje, jest największym zbójem z naszych dzieci.

Nela jest zdecydowanie bardziej dystyngowana no i bardzo dorosła od kiedy chodzi do szkoły 

A nasz Syn świętował czwarte urodziny w stylu strażackim. Moja mama i Adam dzielnie realizowali moje koncepcje bo ja leżałam w sypialni powalona przez rotawirusa.

Tyle tytułem małego update'u :) Po łebkach i bez wnikania :)

Na tym blogu będzie nie tylko o dzieciach- choć o nich też, bo są ważną częścią mojego życia- będzie o wszystkim co mnie zajmuje- o książkach, o muzyce, o miejscach, o ciuchach, o wnętrzach, o gotowaniu, o moim mieście,  o ważnych dla mnie tematach,o tym co robimy my i nasze dzieci.

Zapraszam starych i nowych czytelników.